Kimi zaman okurlarıma ayırmam gereken vakti ihmal etsem de, aslında kendileri son derece değerli paylaşımlarda ve katkılarda bulunuyorlar. İşte o geri bildirimlerden hazırlanan özel bir derleme:
Haynap Kelimesi Nedir ve Toplumdaki Karşılığı Nasıldır?
Oxford, İngiltere’den yazan Genç Köylü, etik değerlere vurgu yaparak muhtemelen pek bilinmeyen bir sözcüğü hatırlatıyor. Annesinin Çerkes olması nedeniyle bu kelimeye hakim olduğunu belirten okur, “Haynap” sözcüğünün “ayıp” anlamına geldiğini ifade ediyor.
Ancak bu kavramın derinliği sıradan bir ayıptan çok daha fazladır. Okur, aradaki farkı şu sözlerle açıklıyor: “Ancak ayıp bir şey yapana “Bi daha yapma!” denir, karşılığı da “Kusura bakma!” olur ve hayat kaldığı yerden devam eder. Fakat Çerkesler arasında, haynaplık bir şey yapan -neredeyse afaroz edilir ve insan içine biraz zor çıkar.” Sosyalleşme sürecindeki çocuklara bir “aile terbiyesi” uyarısı olarak söylenen “Haynap!”, yetişkinler için “şerefsizlik” boyutu taşır. Bu durumu yaşayan birey toplum içinde başı dik yürümekte zorlanır. Okur, bu kavramın yazılı bir yasası olmadığını, “yaptığının haynap olduğunun yüzüne söylenmesi yeterlidir!” sözleriyle vurguluyor.
Siyasi ahlaka da değinen Genç Köylü, yazarın “…Bir yasa değişikliği de şart, parti değiştiren istifa etmiş sayılmalı.” şeklindeki önerisine şu soruyu ekliyor: “Peki, ya adam parti değiştirmeden oylamalarda seçildiği partinin değil sözüm ona karşısında durduğu partinin yönünde oy kullanmaya başlarsa ne yaparız. MV “Vicdanımın sesine göre oy veriyorum!” derse tepkimiz “Vicdanını rafa kaldır!” mı olacak? Onun için ahlak, ahlak, ahlak dedim.”
Anayasa Referandumu Neden Yüzde 50 ile Kabul Edilmemeli?
Anayasa değişikliği süreçlerindeki oylama kriterleri, bir diğer okur mektubunun ana konusunu oluşturuyor. Sayın Bursalı’ya hitaben yazılan metinde, Meclis’teki komisyonların ve uzmanların çalışmaları neticesinde en az 400 oy, yani 2/3 çoğunluk gerektiği hatırlatılıyor. Bu sayıya ulaşılamadığında gidilen halk oylamasında ise yüzde 50’nin yeterli görülmesi bir sorun olarak nitelendiriliyor.
Okur, görüşünü şu şekilde detaylandırıyor: “Burada sorun şu; anayasa oylamasında yüzde 50 evet diyen halk, anayasa konusunda, komisyonlardaki uzman ve vekillerden çok daha mı ilgili ve bilgili? Referandum bazen “cehaletin diktatörlüğü”ne götürür. Meclis’te 2/3 aranıyorsa, halk oylamasında ise ideal olan 3/4 (yüzde 75) evet oyu istenmesidir, ya da en azından Meclis’teki gibi 2/3 olmalıdır; yoksa ülke kaderini belirleyen anayasa, yüzde 50 ile geçer.”
Karadeniz Gezisinde Hangi İlginç Detaylar Öne Çıktı?
Ayşe Servet Torun, 2025 Haziran sonunda ABD’de yaşayan oğlunun organizasyonuyla gerçekleştirdikleri Trabzon-Rize-Artvin-Kars seyahatinden izlenimlerini aktarıyor. Normalde Akdenizli olduğunu belirten Torun, bölgenin yeşiline ve serinliğine hayran kaldığını ifade ediyor. İzmir’deki 40 derecelik sıcaklıktan sonra Maçka ve Çamlıhemşin’de kaban giymek zorunda kaldıklarını belirtiyor.
Zilkale’den sonra Elevit yaylasına gidilmesi gerektiğini tavsiye eden okur, yayla girişindeki mizahi tabelayı paylaşıyor: “Nüfus: Orasi Karuşuk”. Ayrıca bölgedeki ekolojik tahribata dikkat çekerek, Fırtına Deresi’nin yol yapımı gerekçesiyle yönünün değiştirildiğini ve bu güzelliğin yok edilme tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu üzülerek belirtiyor.
Özgür Özel’in Mücadelesi Nasıl Yorumlanıyor?
Yazara düzenli olarak görüşlerini ileten bir okur, Özgür Özel’in sergilediği siyasi tutumu değerlendiriyor. Okur, Özgür Özel’in sadece siyaset yapmadığını, 12 Mart ve 12 Eylül dönemlerini anımsatan baskıcı bir yapıya karşı adeta ölesiye bir mücadele verdiğini savunuyor.
Mektupta şu ifadelere yer veriliyor: “Özgür Özel, bütün Cumhuriyetçileri, Atatürkçüleri, bu ülkeye sevdalı insanları umutlandırdı. Sendeleyebilir, yanlış anlaşabilecek söylemleri de olabilir. Ama onu bırakıp kaçamayız, Spartaküs bu sefer kazanmalı.”
Yazarın Çabaları Neden Karşılıksız Değil?
Son olarak M. Y. Güldamlası, yazarın zaman zaman hissettiği “Boşuna yazıp duruyorum diye bir duygu var içimde” şeklindeki karamsarlığa yanıt veriyor. Okur, bu duygunun toplumda da “boşuna okuyoruz, boşuna izliyoruz” şeklinde yankılandığını ancak bunun aslında emperyalizmin istediği bir ruh hali olduğunu belirtiyor.
Okur, mektubunu şu güçlü mesajla bitiriyor: “Boşuna yazmıyorsunuz. Boşuna okumuyor, izlemiyor, üzülmüyor ve kahrolmuyoruz. Çünkü damarlarımızda soylu kan var da ondan.”