Geçtiğimiz Pazar akşamı, bir milletin ortak gururu hem zafer kupasıyla hem de dökülen duygu dolu gözyaşlarıyla mühürlendi. Şampiyonanın en değerli ismi (MVP) seçilen Vargas‘ın yanaklarından süzülen o yaşlar, sadece bir final galibiyetini değil, bir bayrağa ve ülkeye duyulan derin aidiyet duygusunu simgeliyordu. Mustafa Kemal Atatürk‘ün “Ne mutlu Türk’üm diyene” ilkesinin adeta sahaya yansımış bir haliydi bu manzara. Bir ülkenin vatandaşı olarak doğmak bir başlangıçtır; ancak o ülke için son ana kadar ter dökmek ve başarısıyla gözyaşı dökmek bambaşka bir bağdır. İşte bu sebeple, onları yalnızca “Filenin Sultanları” olarak anmak yetersiz kalıyor; ben onlara “Atatürk’ün Kızları” diyorum.
Kim bu başarının kahramanları ve son durum ne?
Kadın voleybolu, Türkiye için artık sadece başarılı olunan bir spor dalı olmaktan çıkıp, küresel ölçekte bir marka değerine dönüştü. 2026 yılına doğru ilerlerken Milli Takımımız VNL şampiyonluğu ile bu gücü tescilledi. Kulüpler düzeyinde de Şampiyonlar Ligi çeyrek finalinde VakıfBank, Fenerbahçe, Eczacıbaşı ve Zeren Spor olmak üzere dört ekibimiz yer aldı. Avrupa’nın en prestijli kupasının finalinde iki Türk temsilcisi kupa için kapıştı. Son olarak ise Millilerimiz, İtalya‘yı 3-2 mağlup ederek üst üste ikinci kez Avrupa şampiyonu olmayı başardı.
Milli takımın başarısı hangi tarihsel süreçte olgunlaştı?
Bu devasa başarılar bir gecede ortaya çıkmadı. Her şey 1980 yılında Eczacıbaşı‘nın Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası‘nda kazandığı gümüş madalya ile başladı. 2003 senesinde Milli Takım’ın elde ettiği Avrupa ikinciliği ise bu yolculukta kritik bir eşiğin aşılmasını sağladı. Cumhuriyet‘in 100. yılında zirveye ulaşan bu ivme, artık köklü bir voleybol kültürüne evrildi. Bir kupa tek bir maçta kazanılabilir fakat o kupayı getiren birikim yıllarca süren bir emeğin meyvesidir.
Voleyboldaki bu yükselişin arkasında hangi model yatıyor?
Futbol dünyasına milyarlarca liralık dev bütçeler, astronomik transfer ücretleri ve yüksek yayın gelirleri akıtılıyor. Ancak kadın voleybolunun başarısı bize çok önemli bir ders veriyor: Sadece para harcamak başarıyı getirmiyor. Önemli olan, doğru strateji, sistemli çalışma ve sürdürülebilir yatırımdır. Voleybolun sunduğu bu tablo, Türk spor politikası için üzerine titizlikle düşünülmesi gereken, örnek bir gelişim modelidir.
Fenerbahçe Spor Kulübü’nün bu başarıdaki payı nedir?
Bu muazzam hikâyede Fenerbahçe‘nin katkısını ayrıca vurgulamak gerekir. A Milli Kadın Voleybol Takımı‘nın 14 kişilik kadrosunda sarı-lacivertli formayı terleten Eda Erdem, Melissa Vargas, Hande Baladın, Sinead Jack-Kısal, Saliha Şahin ve Gizem Örge yer alıyor. Ayrıca teknik ekipte Recep Vatansever ile Pelin Çelik görev alırken, dünya sıralamasının zirvesindeki İtalya‘nın formasını giyen Alessia Orro da bir Fenerbahçe sporcusu. Bir kulübün başarısı sadece kendi müzesindeki kupalarla değil, milli takımı besleme kapasitesi ve sporcularının kalitesiyle ölçülür. Bugün gelinen noktada kulüplerin yıllardır süren emeği büyük bir imza niteliğindedir.
Küresel bir spor markası olma yolunda neler yapılabilir?
Şampiyonluğun üzerinden 24 saat geçmeden medyanın ana gündeminin hâlâ futbol olması düşündürücüdür. Elimizde tüm dünyanın hayranlıkla izlediği bir Türkiye spor markası varken; turizmden yayıncılığa, sponsorluklardan lisanslı ürünlere kadar her alanda bu başarıyı ekonomiye kazandırmalıyız. Tribünlerdeki “Lahmacun is better than pizza” (Lahmacun pizzadan daha iyidir) yazılı pankart bile, mizahımızdan mutfağımıza kadar kültürümüzü dünyaya anlatmanın en estetik yollarından biriydi. Dünyaca ünlü Türk girişimci Hamdi Ulukaya‘nın Türkiye’ye yatırım yapacağını açıklaması, voleyboldaki markamızla birleşerek devasa bir sinerji yaratabilir. Sponsorluk sadece formaya bir logo iliştirmek değil, bir ülkenin öyküsünü dünyaya duyurmaktır.
Genç nesillere bu ruh nasıl aşılanabilir?
Elde edilen bu başarının ekonomik değere dönüştürülmesi, onun ruhunu satmak değil, daha fazla çocuğun sporla tanışmasını sağlamaktır. Geçmişte “Beyaz Gölge” dizisi nasıl ki Türkiye’de basketbolu milyonlara sevdirdiyse, bugün de voleybolun bu ilham verici öyküsünü anlatan projeler hayata geçirilmelidir. Vargas‘ın, Eda‘nın ve diğer sporcuların mücadelesini izleyen bir kız çocuğunun voleybol topuna sarılması, Cumhuriyet‘in bize kazandırdığı asıl kupadır. Vargas‘ın döktüğü gözyaşları, Cumhuriyet‘in kadınlara açtığı aydınlık yolun dünya zirvesindeki yansımasıdır. Artık çocuklara sadece voleybolu değil; çalışmayı, azmi ve hayal kurmayı sevdirecek yeni hikâyeler anlatma zamanı gelmiştir; çünkü son sayı, aslında yeni bir rüyanın başlangıcıdır.
